Hee hallo! Hierbij een uitgebreid verslag van de afgelopen week! Ik heb een hoop reacties gekregen dat ik nou eindelijk eens iets moest laten horen...maar dat gaat hier nogal lastig i.v.m. gebrek aan laptop en internet...dus ga er goed voor zitten, want dat heb ik ook gedaan ;)

Elke ochtend had je de mogelijkheid om met SPAT-teachers mee te gaan naar scholen om daar les te geven aan lichamelijk gehandicapten. Ik kreeg de keus tussen verstandelijk beperkt, revalidatie en dovenscholen! Mijn voorkeur lag bij de dovenscholen en daar heb ik uiteindelijk ook les mogen geven in gebarentaal! Een fantastische belevenis voor hen en voor mij. Uiteindelijk ben ik bij al de scholen geweest. Er wordt ontzettend goed werk geleverd door de SPAT-teachers van The House of Sport.

Elke middag hadden we een programma met Ethiopische leeftijdsgenoten. Ieder kreeg een buddy toegewezen en het was de bedoeling dat je door en met diegene het land Ethiopie zou gaan leren kennen. Ik ben buddy met een zekere Bezawit Kifle. Een gave meid die heel graag iets wil betekenen voor de mensen om haar heen. Met de buddy's hebben we veel beleefd.

Maandag hebben we kennis gemaakt d.m.v. een potje voetbal, basketbal en schaduwboxen.

Dinsdag zijn we naar Hope for the Blind gegaan. Een sociale werkplaats voor blinden waar bezems, tapijten en andere spulletjes warden gemaakt. Het idee van een sociale werkplaats is heel goed, maar voor mij was het de meest bizarre swetshop ooit gezien. Daarna zijn we de Entoto Mountain(3000m) op gegaan en van een prachtig uitzicht op Addis genoten. Ook hebben we een Orthodoxe kerk bezocht, het geloof van onze buddy's. Toen we de berg afliepen kwamen er 2 jochies langs gecrost op zelfgemaakte ‘zeepkistjes'(3 bamboestokken + de lagers van kapotte autowielen) Voor 10 Birr namen ze je mee een stuk de berg af. Echt kicken! Gaaf om te zien hoe creatief ze zijn met de spullen die ze hebben. Het laatste stukje hebben we bovenop de Landrover gezeten...ook iets dat je gedaan MOET hebben als je in Afrika bent geweest.

Woensdag zijn we ‘s middags met de buddy's naar een revalidatie centrum gegaan buiten de stad. Daar hebben we een hoop activiteiten aangeboden en het was gaaf om te zien dat ook de ogen van onze buddy's werden geopend bij het zien van zulke plekken als Hope for the Blind enzo. Beza vertelde me dat ze God elke ochtend dankte voor wat ze heeft, en dat is niet veel. De Orthodoxen schelen niet veel van wat wij geloven heb ik gemerkt. Zij hebben alleen heel veel met rituelen/sacramenten en zien God echt als een God en minder als een vader. Op dit punt kunnen wij nog veel van elkaar leren.
‘s avonds zijn we met onze buddy's naar de bios gegaan en hebben we de Save House gekeken.

Donderdag hadden we even een totaal ander programma. ‘s ochtends vroeg om 06.00u zijn we naar Meskel Square gegaan om daar volgens de Ethiopische traditie te hardlopen!! Een trainer van the House of Sport heeft ons een hardlooptraining gegeven. Volgens mij onderschatte hij de Nederlandse conditie een beetje, want het was goed te doen. Het was gaaf om te zien wat een discipline de Ethiopiers hebben. Dat is belangrijk wanneer ik eventueel dingen op poten wilt gaan zetten hier.
Woensdagavond is ook de cameraploeg gearriveerd om het programma Ethiopië Challenge in beeld te brengen voor meer publiciteit. Dus wat ik nu beschrijf is over ongeveer 2 weken ook te zien in een filmpje.
Na het hardlopen hebben we ontbeten in het gasthuis waar we verblijven en daarna zijn we met onze buddy's naar het Nationaal Museum gegaan. Zo leren we Ethiopie stukje bij stukje beter kennen. ‘s middags wilden we gaan zwemmen in het Hilton Hotel(speciaal hotel voor rijke stinkerts) om even van wat westers te genieten, maar dat viel me nog al tegen. Je zag plotseling zo duidelijk het verschil tussen rijk en arm dat ik er niet lang kon blijven. We zijn gelukkig ook eerder weg gegaan om ergens anders uit eten te gaan. Dat deden we bij de Beer Garden. Een plaats waar zelfgebrouwd bier verkocht werd...en patat! Heerlijk om weer wat westers te eten. Hier eten we namelijk altijd Injera(zure panenkoek) + giga scherpe sausjes wat niet gemaakt is voor de Nederlandse maag...
Ook hebben we nog Peking Xpress gespeeld door ons te verdelen in 4 groepjes en te kijken wie het snelst en goedkoops met de taxi van het Hilton Hotel naar de Beer Garden kon komen...120 Birr voor 4 personen(omgerekend 1 euro per persoon!)

Vrijdagochtend heb ik les mogen geven op een dovenschool. Lesgeven is hier heerlijk! Alles moet zowat geïmproviseerd worden...groepsgrote veranderd per 10 minuten en de leeftijd is ook versprijdt over de hele basisschool en middelbare school. Het was een hele gave les vol nieuwe activiteiten: Piratenschip(commando-renspel), schaduwboxen en limbodansen! Het viel me op dat hier in Ethiopië iedereen graag sport! Er is niemand die de les verziekt en iedereen gaat 100 %. Wat zijn we soms toch verwend in Nederland.
‘s middags ben ik met mijn buddy mee naar huis geweest. Het was interessant om de thuissituatie te zien. Ze behoord een beetje in de middenklasse. Ze tellen wel elke cent, maar hebben een goed huis en eten. We hebben daar weer Injera gegeten en dat was weer een hele belevenis! Hier in Ethiopië is het eten namelijk 1 sociale gebeurtenis! Er komt 1 groot bord in het midden van de tafel gezet en daar eet iedereen van. Sterker nog, iedereen geeft elkaar te eten! Iemand scheurt een stukje Injera af en vult het met Chero(sausje) en stopt het (met de hand) in je mond. Geweldig, eten met de handen! Rechterhand moet ik zeggen, want met de linker veeg je je gat afJ
Hoe dan ook, wij kunnen in Nederland nog een hoop leren als het gaat om ons individualisme!
Wat ik ook heel gaaf vind om te zien hier in Ethiopië is dat het heel normaal is om hand in hand te lopen...tussen 2 jongens, 2 meiden of tussen jongen en meisje! Het is een uiting van vriendschap en dat was voor mij best wel even wennen. Maar uiteindelijk is het een ontzettend mooi gebaar! Vriendschappen zijn hier heel erg belangrijk en dat wordt op een hele mooie manier geuit. Ook het groeten gebeurt hier op een speciale manier: eerst een hand, daarna een knuffel of 1 of 2 kussen gevolgd door nog een knuffel met daarna een oprechte vraag over hoe het met je gaat. Dit kan zo 5 minuten duren als je iedereen wilt groeten die aanwezig is en hier nemen ze dan ook echt de tijd voor.
‘s avonds zijn we met onze buddy's uit gegaan! Wat een feest om met zulke mensen te dansen! En natuurlijk met onze Nederlandse groepsgenotenJ

Zaterdagochtend zijn we vroeg vertrokken naar Suba Forrest! Het oudste bos van Ethiopië. We zouden overnachten in een kamphuis met veels te weinig stapelbedden en een echt poepgat!:P Iedereen heeft een wandeling gemaakt met zijn/haar buddy waarbij we hebben gepraat over hoe Ethiopië het best geholpen kan worden. Daar bestaan veel verschillende ideeën over en het is moeilijk om te bepalen waar je eigenlijk moet beginnen!
‘s avonds heb ik 1 van mijn meest geweldige avonden beleefd! We zaten rond een groot kampvuur met onze buddy's en de Ethiopische trainers van the House of Sport. Ik had speciaal voor deze avond mijn gitaar mee genomen, dus we begonnen met wat rustige nummers op gitaar wat als snel over ging op Afrikaanse liederen en dansen rond het kampvuur! Echt onwijs gaaf! Daarna hebben we tijden naar de prachtige sterrenhemel getuurd zoals ik die nog nooit gezien heb! Toen moesten we uiteindelijk maar ons bedje in kruipen omdat er bavianen voorbij kwamen, die toch niet bekend staan als de meest vredelievende beesten..

Zondag begon weer met een Afrikaanse dans en ontbijt...na het spelen van een spel in het bos, hebben we het bos weer verlaten om een frisse duik te nemen in een zwembad waar we de SPAT-trainers hebben leren zwemmen.
Op de terugweg naar Addis Abeba zat ik als enige ‘faranji' in een auto vol met ‘abesha's' en die hebben mij de ‘Green Card' gegeven om in Ethiopië te komen wonen en mijzelf een echte Abesha te noemen! Daarbij hoorde ook weer een nieuwe naam: Ezra! Gaaf om dit te horen, want dat maakt de weg vrij om weer terug te komen naar dit prachtige land!

Vandaag(maandag) konden we zelf kiezen hoe we de ochtend in zouden vullen. Ik heb uiteindelijk een oorlogsveteraneninstelling bezocht en the House of Music! De veteraneninstelling was vrij indrukwekkend om te zien. Ze leven daar een uitzichtloos bestaan en hebben overdag geen programma of iets. Ook wordt er niet erkend dat ze aan psychische problemen lijden terwijl je sommige mensen duidelijk in een ‘psychose' zag zitten. En wanneer je vraagt aan de directeur of ze ook psychische problemen hebben zegt hij: 'ja, sommigen hebben een kogel in hun hoofd'. Dus hun problemen worden helemaal niet herkend. Toen we daar rondliepen zagen we daar zo veel potentie tot verbetering! We zijn nu druk bezig wat we hier verder mee kunnen. Vervolgens hebben we the House of Music bezocht. Dat is een muziekschool voor blinden! Wat ik zelf een onwijs gaaf initiatief vind, omdat blinden vaak veel muzikale kwaliteiten bezitten! Je kan daar allerlei verschillende insturmenten leren die uiteindelijk ten gehore worden gebracht in een concert. Echter, de directeur is onlangs overleden en het is eigenlijk zowat doodgebloed. En dat terwijl het zo'n mooi initiatief is! Ik heb nu al grote fantasieën over hoe ik eventueel the House of Music met the House of Sport kan verbinden en dat als eindstage kan gebruiken!! Wat denken jullie van een wereldtour van de toekomstige drumband: ‘Jostiopië' met Afrikaanse dansers?

Nou, tot zo ver dit lange verslag van mijn week! Er is nog zo veel meer te vertellen, maar dan nodig ik je liever uit voor een bak Ethiopische koffie wanneer ik thuis ben.

Tot slot, je kunt je misschien net als ik afvragen hoe wij deze week nou van toegevoegde waarde zijn hier in dit ontwikkelingsland omdat we vooral aan het ervaren zijn en niet heel duidelijk aan het helpen zijn. Maar voor mij is dit vooral een week om Ethiopië op een hele special manier te leren zodat ik straks precies weet hoe ik eventueel dit land kan helpen mocht ik hier mijn eindstage gaan lopen, wat er steeds meer op begint te lijken!